IVF GOT THIS – the story continues

In wat ondertussen een ver verleden lijkt beloofde ik je het vervolg van ons hoofdstuk van eerste keren. Ik schreef een tijdje niet, en dat om verschillende redenen. De hoofdreden was dat het even niet ging. Ik kreeg geen letter op het scherm. Manlief en ik moesten eerst zelf uitzoeken hoe we na het hoofdstuk van eerste keren – want dat kende ondertussen een einde – verder moesten gaan. Nu we voor het volgende hoofdstuk staan ben ik klaar om ook dat deel van ons leven te delen. Omdat het een omvangrijk hoofdstuk is, besloot ik om voor een keertje…

IVF got this

Ik heb lang getwijfeld om dit stuk te schrijven. Waarom weet ik niet precies. Niet omdat ik me schaam of omdat het een oh-zo-groot geheim is. De tijd was gewoon nog niet rijp, denk ik. Maar nu moet het. De tijd is rijp om dit hoofdstuk van mijn verhaal – ons verhaal – te delen. Het beheerst ons leven op dit moment in die mate dat ik niet anders kan dan er over te schrijven. Om uit te leggen wat het is, wat het doet met mij en met hem, met ons. Omdat het niet zomaar een regeltje of vier,…

Fall apart, then start again

Een goeie vijf maanden geleden deden we het voor het eerst. ’s Ochtends vroeg stapten we samen in de auto en reden we naar het Universitair Ziekenhuis Antwerpen. Vol spanning parkeerden we de auto op de veel te grote parking en aarzelend zochten we onze weg in het doolhof van gangen van dit veel te grote ziekenhuis. Eenmaal de juiste dienst gevonden zaten we ongemakkelijk te schuifelen op onze stoelen in de geïmproviseerde wachtkamer, wachtend op onze beurt. Wisten wij veel dat dit hele gedoe al snel een routine zou worden, eentje die we nog vaak zouden moeten herhalen… Elke…

Difficult roads often lead to beautiful destinations

Hoewel onze wegen elkaar eerder al eens kruisten, begon ons leven samen een goeie twaalf jaar geleden. Manlief en ik hadden tot die tijd elk onze eigen weg bewandeld, maar na die ene kus in het jeugdhuis stond het voor mij vast dat onze wegen niet meer zouden scheiden. En dat is tot op de dag van vandaag nog steeds waar ik – misschien zelfs nog meer dan toen – in geloof. Meer zelfs, onze wegen zijn samengesmolten. Het is er eentje geworden, één weg, die van ons samen. We hadden ons nooit kunnen inbeelden hoe onze weg zou lopen….

Plot twist, please…

“Weer niets”, denkt ze wanneer ze de rode vlek op het toiletpapier ziet. Ze weet niet de hoeveelste keer het is dat de hoop die de afgelopen twintig-en-nog-wat dagen gekoesterd werd in één oogopslag vervliegt. Ze is gestopt met tellen. Elke keer is er sowieso één te veel. Soms lijkt het alsof ik in een film zit. Een film waarin Mia de soundtrack is die me meeneemt door alle memorabele momenten in het leven van my hubby and me. Nadat de lange historie vóórdat we ons leven samen begonnen in fastforward-modus werd vertoond, begon onze film met de eerste kus…