Ze vraagt: “Kun jij nog dromen?”

Vandaag exact twee jaar geleden was een prachtige dag. De zon scheen en de temperaturen klommen tot een hoogte die niet als vanzelfsprekend wordt beschouwd eind oktober. Een dag vol lachende gezichten en tranen van geluk, met als afsluiter het beste feestje dat we ooit samen hebben gebouwd. Een dag vol liefde, voor mekaar en voor alle mensen die onze dag samen met ons vierden. 31 oktober 2015 zal voor eeuwig en altijd in mijn geheugen gegrift staan als één van de gelukkigste dagen van ons leven. Het leven was niet zoals we het hadden voorzien, maar wel precies zoals…

Plot twist, please…

“Weer niets”, denkt ze wanneer ze de rode vlek op het toiletpapier ziet. Ze weet niet de hoeveelste keer het is dat de hoop die de afgelopen twintig-en-nog-wat dagen gekoesterd werd in één oogopslag vervliegt. Ze is gestopt met tellen. Elke keer is er sowieso één te veel. Soms lijkt het alsof ik in een film zit. Een film waarin Mia de soundtrack is die me meeneemt door alle memorabele momenten in het leven van my hubby and me. Nadat de lange historie vóórdat we ons leven samen begonnen in fastforward-modus werd vertoond, begon onze film met de eerste kus…

Little by little, a little becomes a lot

Vandaag is WERELD MS DAG. Ik mag ‘m al voor de derde keer mee vieren. Hoewel ik niet weet of “vieren” nu wel de juiste term is voor zoiets. Het is niet zo dat ik op deze dag van de daken wil schreeuwen: “Joepie! Ik heb MS!” Maar toch vier ik hem. Eerder op een manier van: ik heb MS, maar ik lééf, en dat mag iedereen weten. De letter M domineert mijn leven, dat is ondertussen wel duidelijk. Het begon dik 29 jaar geleden met mijn naam, liet zich weer even zien bij de eerste kus met manlief –…

Our hearts sing a song incomplete until another heart whispers back

Ik heb het nooit geweten. Ik dacht nooit dat het kon. Maar nu voel ik het elke minuut, elke seconde van elke dag. Ik zie het in ons huis. In zijn lege armen, en in de mijne. Ik voel het in mijn hart, in mijn hele lijf en leden. Ik wist niet dat het zoveel pijn kon doen. En ik zou er alles voor doen om te horen dat het ooit zal overgaan. De datum is voorbij. Oef. Dat zeg ik dan. Maar ik voel het niet. Want ik had gehoopt dat 28 april een nieuw begin met zich mee…

De M van mama

Gisteren was het moederdag, de dag waarop alle moeders ter wereld worden gevierd. Terecht, want het is toch wel wat, zo’n kind(eren) opvoeden. Ik kijk al jaren uit naar de eerste editie die ik als mama mag meemaken. In september, bij het zien van de plus op de zwangerschapstest, droomde ik al van moederdag 2017. In oktober werd die droom aan diggelen geslagen, ik zou nog niet mogen meevieren op 14 mei. Manlief dacht daar anders over. Het lijkt misschien stom, maar moederdag meemaken als mama lijkt me echt fantastisch. Hoewel je het elke dag bent, besef je – denk…

So many of my smiles begin with you

Mijn lief, klein engeltje Ik mis je. Ik mis je elke seconde van elke dag, maar vandaag mis ik je net dat beetje meer. En dat wil ik je graag even zeggen. Hoe ik dat moet doen, weet ik nog niet zo goed. De ene keer praat ik tegen je wanneer ik op jouw plekje zit in de tuin, de andere keer praat ik met je in mijn dromen, en vandaag schrijf ik je een brief. In de hoop dat mijn woorden je op de één of andere manier bereiken. Ons leven samen begon zó mooi. Je papa en ik…

Keep your head up – keep your heart strong

April. De gevreesde maand april. Ik keek er al tegenop vanaf het moment dat de vier woorden van de gynaecoloog onze wereld deden instorten. 28 april stond immers met een hartje aangeduid op onze kalender, als symbool voor mijn uitgerekende datum. En daar zal het bij blijven, een uitgerekende datum. Naast het feit dat ik daar al ontzettend tegenop zie, eist MS ook weer de nodige aandacht op. Wat een rotmaand. Het ging. De laatste maanden ging er nog steeds geen dag voorbij zonder dat ik aan ons kindje dacht, aan wat had kunnen zijn, wat had moeten zijn maar…

We keep this love in a photograph

We leven in een tijd waarin alles wordt vastgelegd op foto. Alle momenten van geluk, zowel groot als klein, worden gefotografeerd zodat dat gevoel van geluk altijd weer opgeroepen kan worden bij het bekijken van deze foto’s. Ze worden bijgehouden in tientallen mapjes op onze computers, ingekaderd om te pronken aan de muren van onze woonkamers en massaal gedeeld op Facebook en Instagram. Ik ben er altijd zot van geweest. Van zodra er digitale fotografie was en ik in het bezit was van mijn eigen fototoestel, was niemand nog veilig. Vooral in het uitgaansleven leverde dit toen prachtige plaatjes op,…

Geen titel

Wekenlang al werk ik aan dit bericht. Of beter gezegd: aan de titel van dit blogbericht. De tekst zelf zit al een tijdje in m’n hoofd, dus dit stuk heeft zichzelf praktisch geschreven. Maar een goeie titel vinden, dat was andere koek. Er is namelijk niemand die het ooit in woorden heeft beschreven, het gevoel waar ik het hier over heb. Of toch niet in woorden die ik kon vinden… Ik ben niet gelukkig. Ja, je leest het goed. Niet gelukkig. Op dit moment toch niet. Ik was het wel, een tijdje geleden, en ik weet ook nog hoe het…

The bad news: nothing lasts forever – The good news: nothing lasts forever

Gisteren was het weer zo ver: de Film van het Jaar. Het is een echte traditie geworden om samen met de hubby deze reportage te bekijken. Om samen terug te kijken, om samen de goede en de slechte dagen te herinneren. Net als vorig jaar blik ik ook hier terug op het voorbije jaar. Ik presenteer u: de Film van Mijn Jaar. Zoals elk jaar stapten we – manlief en ik – op 1 januari 2016 om middernacht het nieuwe jaar in met vrienden. Een avond en nacht gevuld met glaasjes cava, lekker (en uiteraard té veel) eten, vuurwerk en…