Staycation

Yezz, zoals het een echte blogger betaamt, gebruik ik ook fancy nieuwe woorden. En ‘staycation’ is so-wie-so het bekendste nieuwe woord van deze zomer. Want bijna iedereen doet het: vakantie houden in eigen land. Niet omdat ze dat zo graag willen, maar omdat het moet. Corona is er nog steeds, dus past iedereen (of toch een groot deel van de bevolking) zich zo goed en zo kwaad als het kan aan. Onze staycation was echter al gepland voordat the big C China en daarna ook de rest van de wereld in z’n kot dwong … De voorbije zomers trokken we…

Guess who’s back?

Het lijkt wel een eeuwigheid geleden – nee, het ís al een eeuwigheid geleden – dat ik nog eens in mijn bloggerspen kroop. Ik heb ze de afgelopen maanden regelmatig vanonder het stof willen halen, maar dat is me uiteindelijk niet gelukt. Tot vandaag! Na een veel te drukke tijd is het hoog tijd om weer aan het bloggen te gaan … Over iets minder dan vierentwintig uur zal ik al tien maanden mama zijn. Tien heerlijke maanden waarin er heel wat gebeurde, maar daarover wijd ik in een andere post verder uit. Het waren tien maanden waarin ik mezelf…

28.09.19 | Oh, happy day

Bijna negen maanden lang droeg ik hem in mijn buik. Al die tijd waren we ons er sterk van bewust dat hij het mooiste was dat ons ooit was overkomen. Ons eigen klein, groot gelukske. Maar wisten wij veel hoe groot dat geluk uiteindelijk echt was. Hoe verliefd we zouden zijn op hem en op elkaar. En hoeveel mooier de wereld zou zijn met hem erin … Ik had werkelijk een droomzwangerschap. Geen ochtendmisselijkheid – halleluja! – of rare eetgewoonten, en ook de andere kwaaltjes staken slechts kortstondig of zelfs helemaal niet de kop op. Manlief en ik hebben intens…

IVF GOT YOU

In wat lijkt alsof het gisteren was en tegelijk in een ver verleden ligt, begon ons verhaal samen. Hoewel we jarenlang naar jou hebben uitgekeken, is het met momenten werkelijk onwezenlijk dat je nu bij ons bent. Maar je bent er, en je was vanaf onze eerste minuut samen het middelpunt van onze wereld … Het was 17 januari. Literair gezien zou het gepast zijn moest ik hier beschrijven hoe het weer was die dag, maar die informatie moet ik je jammer genoeg schuldig blijven. Ik was op van de zenuwen, en had enkel oog voor mijn telefoon. We zouden…

IVF GOT THIS | Anticlimax

Vooraleer je aan dit stuk begint, is het belangrijk om te weten dat alles wat ik hierin beschrijf zich in het verleden afspeelt. Eind augustus – begin september, om precies te zijn. Ondertussen ziet onze wereld er anders uit, en onze toekomst heel wat rooskleuriger. Maar om daartoe te komen, moesten we eerst nog een paar hindernissen passeren. Deze anticlimax was er daar slechts eentje van …

IVF GOT THIS | May the embryos be ever in your favor

In een vorig deel van ons hoofdstuk van eerste keren vertelde ik je over de pick-up. Het is wel duidelijk dat die een grote indruk op ons had nagelaten – nog steeds trouwens. Gelukkig kreeg ik na de eicelpunctie en het telefoontje de dag nadien even de tijd om te bekomen. Tijd die nodig was. Want zowel emotioneel als fysiek was alles de laatste weken grondig overhoop gegooid. Ik pik het verhaal weer op in de dagen na de punctie, begin augustus. Laat me eerst even duidelijk stellen dat ik geen kleinzerig type ben. Niet meer. Hoewel ik volgens manlief…

IVF GOT THIS – the story continues

In wat ondertussen een ver verleden lijkt beloofde ik je het vervolg van ons hoofdstuk van eerste keren. Ik schreef een tijdje niet, en dat om verschillende redenen. De hoofdreden was dat het even niet ging. Ik kreeg geen letter op het scherm. Manlief en ik moesten eerst zelf uitzoeken hoe we na het hoofdstuk van eerste keren – want dat kende ondertussen een einde – verder moesten gaan. Nu we voor het volgende hoofdstuk staan ben ik klaar om ook dat deel van ons leven te delen. Omdat het een omvangrijk hoofdstuk is, besloot ik om voor een keertje…

IVF got this

Ik heb lang getwijfeld om dit stuk te schrijven. Waarom weet ik niet precies. Niet omdat ik me schaam of omdat het een oh-zo-groot geheim is. De tijd was gewoon nog niet rijp, denk ik. Maar nu moet het. De tijd is rijp om dit hoofdstuk van mijn verhaal – ons verhaal – te delen. Het beheerst ons leven op dit moment in die mate dat ik niet anders kan dan er over te schrijven. Om uit te leggen wat het is, wat het doet met mij en met hem, met ons. Omdat het niet zomaar een regeltje of vier,…

Het leven door mijn MS-bril

Ik kreeg de vraag van de Jongerenwerking van de MS-Liga om de Instagram Stories van hun account een week lang over te nemen. De bedoeling was om de volgers van deze account – vooral jongeren met MS en hun familie, vrienden, … – 7 dagen lang mee te nemen in mijn leven, om zo in beeld weer te geven hoe ik samenleef met MS. Ik begon er vol goeie moed aan, dacht dat het een makkie zou zijn. Hoe moeilijk kon het zijn, hier en daar een fotootje nemen en voorzien van een woordje uitleg. Maar ik had het onderschat….

Fall apart, then start again

Een goeie vijf maanden geleden deden we het voor het eerst. ’s Ochtends vroeg stapten we samen in de auto en reden we naar het Universitair Ziekenhuis Antwerpen. Vol spanning parkeerden we de auto op de veel te grote parking en aarzelend zochten we onze weg in het doolhof van gangen van dit veel te grote ziekenhuis. Eenmaal de juiste dienst gevonden zaten we ongemakkelijk te schuifelen op onze stoelen in de geïmproviseerde wachtkamer, wachtend op onze beurt. Wisten wij veel dat dit hele gedoe al snel een routine zou worden, eentje die we nog vaak zouden moeten herhalen… Elke…