Staycation

Yezz, zoals het een echte blogger betaamt, gebruik ik ook fancy nieuwe woorden. En ‘staycation’ is so-wie-so het bekendste nieuwe woord van deze zomer. Want bijna iedereen doet het: vakantie houden in eigen land. Niet omdat ze dat zo graag willen, maar omdat het moet. Corona is er nog steeds, dus past iedereen (of toch een groot deel van de bevolking) zich zo goed en zo kwaad als het kan aan. Onze staycation was echter al gepland voordat the big C China en daarna ook de rest van de wereld in z’n kot dwong …

De voorbije zomers trokken we steeds naar het buitenland. Het ene jaar propten we de auto vol met kampeerspullen en vertrokken we met de tent op roadtrip, het andere jaar sipten we rosé en aperol naast het zwembad in Zuid-Frankrijk. Wanneer ik zwanger was, besloten we om onze eerste zomer als gezin in eigen land door te brengen. Het idee van een veel te lange autorit voor Leon in combinatie met de veel te hoge temperaturen die we de vorige jaren hadden en een veel te vol gepropte auto (want kinderwagen, kinderstoel, campingbed … – een baby heeft véél nodig) vonden we niet echt aantrekkelijk. Dus zouden we een jaartje overslaan. We zagen onze staycation heel rooskleurig in, gevuld met wandelingen en terrasjes, leuke uitstapjes en de typische familypics die daarbij horen. In gedachten had ik het fotoalbum ZOMER 2020 al samengesteld.

In maart stonden alle vakantieplannen plots op losse schroeven. Door de intrede van Corona werden alle zomervooruitzichten onzeker. Behalve die van ons, dachten we. Want wat waren wij blij dat we uitgerekend dit jaar besloten hadden om niet naar het buitenland te gaan. Onze plannen zouden sowieso kunnen doorgaan. Oef, zeg.

Door de hele Corona-toestand, sloot de praktijk van manlief. Hij zat dus een tiental weken thuis. Een zelfstandige die thuis zit, dat staat gelijk aan geen inkomen. Niks. Noppes. Nul. Ja, wel een hinderpremie van de overheid. Maar dat kwam lang niet in de buurt van het inkomen dat hij anders had. Dus besloot ik om – nu Leon zijn papa had om zich over hem te ontfermen – extra hard te werken. Ik zou het financieel gat nooit volledig kunnen dichten, maar het werd toch wat minder diep. Oef, zeg.

Begin mei mocht de praktijk weer openen. Manlief ging weer wat meer werken, waardoor ik mijn werkuren terugschroefde. Niet naar het aantal werkuren dat ik eerst deed, maar nog minder. Heel wat minder zelfs, want intussen had Leon ontdekt dat hij met die armen en benen wel wat meer kon dan alleen omrollen, en ging hij stilaan op verkenning. Eerst op zijn speelmat, dan in een straal van anderhalve meter errond, en enkele weken later door heel zijn speelhoek en de keuken. Dat betekende dat ik geen twee minuten op mijn stoel kon blijven zitten. Werken beperkte zich op maandag, woensdag en vrijdag – de dagen waarop manlief in het begin weer aan het werk ging – tot Leons dutjestijd. Dutjes beperkten zich dan weer tot een uurtje (max. anderhalf uur), dus aan een ratio van 3 dutjes per dag kwam ik aan veel te weinig werkuren. Het verschil haalde ik ’s avonds en in het weekend in, waardoor ik letterlijk geen moment tijd voor mezelf had. Maar, no worries, dacht ik. Binnenkort hebben we vakantie. Oef, zeg!

In juni begon het zo stilaan te dagen dat er van vakantie weinig sprake zou zijn. Ja, ik zou mijn verlof nemen zoals ik het gepland had. Maar manlief zou geen vakantie nemen, bespraken we. Nadat hij tien weken niet gewerkt had – en dus eigenlijk al heel wat verlof gehad had – zou hij in de zomer gewoon doorwerken. Hier en daar zou hij een dagje verlof nemen om samen iets leuks te doen. En we zouden de barbecue een paar keer aansteken om samen met vrienden in onze tuin van sipping-rosé-en-hapjes-eten te doen. Oké, het album ZOMER 2020 zou minder dik worden, maar ik kon het er wel mee doen. Dat gaf me misschien ook wel de nodige tijd om eens grote kuis te houden en nog eens een goed boek te lezen. Want hoedanook, staycation wasn’t cancelled. Oef, zeg.

Vandaag zijn we eind juli. Ik zit in mijn tweede week vakantie. Aleja, staycation, zoals we dat dan noemen. De afgelopen anderhalve week heb ik the big C al meer dan eens vervloekt. Want die heeft godverdomme – pardon my French – onze hele staycation in het water laten vallen. Wandelen met een mondmasker, hoezeer ik de maatregel ook kan begrijpen, zegt me simpelweg niets. Het lijkt me ook een bevreemdend zicht voor Leon om zijn mama en papa de hele tijd met een mondmasker te zien – exit wandelen. Terrasjes zijn haast onmogelijk geworden met een baby van tien maanden die niet stilzit, overal naartoe kruipt, zich aan alles rechttrekt en bijgevolg zo’n beetje alles in een straal van vijf meter om ons tafeltje heen aanraakt – exit terrasjes. Na de aankondiging van de nieuwe-bubbel-van-vijf en de avondklok was onze weekendagenda plots blanco – exit vriendendates. Exit uitstapjes lijkt me al helemaal vanzelfsprekend … Kak, zeg!

Maar vandaag besloot ik om er dan maar het beste van te maken. Ik sleepte het speelgoed van Leon naar buiten en gaf de ligstoel een goed sopje, om me dan samen met hem en het hondje buiten te installeren. Staycationpark ‘Chez Leon’ is bij deze geopend! (Maar niet komen, hé. Want dat mag niet!)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.