Guess who’s back?

Het lijkt wel een eeuwigheid geleden – nee, het ís al een eeuwigheid geledendat ik nog eens in mijn bloggerspen kroop. Ik heb ze de afgelopen maanden regelmatig vanonder het stof willen halen, maar dat is me uiteindelijk niet gelukt. Tot vandaag! Na een veel te drukke tijd is het hoog tijd om weer aan het bloggen te gaan …

Over iets minder dan vierentwintig uur zal ik al tien maanden mama zijn. Tien heerlijke maanden waarin er heel wat gebeurde, maar daarover wijd ik in een andere post verder uit. Het waren tien maanden waarin ik mezelf opnieuw moest uitvinden. Want Marlies-zonder-baby deed niet dezelfde dingen als Marlies-met-baby. Ze nam niet dezelfde beslissingen en deelde haar dagen heel anders in. Vooral de eerste maanden, waarin Leon nog niets had dat nog maar in de buurt van regelmaat kwam, liet ik me leiden door zijn behoeften: ik voedde hem wanneer hij honger had, ik speelde met hem wanneer hij wakker was, en ik zat hopeloos vast onder een slapende baby wanneer hij moe was. Begrijp me niet verkeerd: ik vond het een zalige tijd. Maar van blogtijd was er geen sprake, ik was al blij als ik een moment vond om snel te douchen. Naast die ene post over de bevalling – die ik nota bene schreef in verschillende etappes tijdens de nachtvoedingen – werd het hier dus stil.

Daar zou verandering in komen wanneer ik weer ging werken. Er zou weer wat meer routine komen, waardoor ik naast de mama-dingen die ik al maanden deed meer tijd zou hebben voor Marlies-dingen. Routine was er al snel, en dat deed me meer deugd dan ik verwacht had. Hoewel de ochtendrush soms best druk was, kwam ik na het afzetten van Leon bij zijn grootouders of in de crèche helemaal tot rust aan mijn bureau in de uitgeverij. Niet dat ik Leon niet miste, vooral in die eerste weken werden de minuten vanaf een uur of drie in de namiddag afgeteld totdat ik Leon weer kon gaan oppikken. Maar ik vond het fijn om me tussen 9 en 5 weer te kunnen focussen op één ding, zonder tezelfdertijd te moeten nadenken over hoe lang de vorige voeding geleden was, en te bedenken dat ik misschien nog snel een toiletstop moest doen (en vooral: hoe ik dat moest doen met een baby op de arm) voor Leon besloot om aan zijn volgende dutje te beginnen en ik weer voor onbepaalde tijd vast zou zitten in de zetel. Werken bracht rust in mijn hoofd, en zorgde er bovendien voor dat ik elke dag voor 9 en na 5 weer helemaal mama kon zijn. Weekends werden heilig en waren van 5 vrijdag’s tot 9 ’s maandags voor mijn gezin. En dat vond ik zalig, echt waar. Maar als je tussen de regels door kunt lezen, stelde je zelf ook al vast dat ook daar nog geen blogtijd in paste. Leon sliep bovendien pas in zijn bedje wanneer wij gingen slapen, tot die tijd sliep hij in mijn armen – of in die van zijn papa, wanneer die voor Leons slaaptijd thuis was van zijn werk – in de zetel. Dus ook ’s avonds was bloggen geen optie.

Net wanneer we allemaal gewend waren aan de routine die er sinds januari was, kwam the big C roet in het eten strooien. Corona deed zijn intrede in ons land en al snel gingen we in lockdown. In het begin leek het niet zo’n groot probleem: de praktijk van manlief sloot, waardoor hij bijna de hele dag thuis was. Financieel niet echt amusant, maar dat betekende wel dat ik mijn werk voor de uitgeverij gewoon thuis kon voortzetten. Manlief ontpopte zich in no time tot fulltime papa terwijl ik tussen 9 en 5 gewoon deed wat ik de maanden daarvoor gedaan had, maar dan thuis. ’s Middags nam ik een langere pauze om een wandeling te maken, en ’s avonds werkte ik wat langer door om die werktijd weer in te halen. Ik genoot ervan om extra tijd met mijn gezin te hebben én ik kon gewoon doorwerken. Voor mij was de lockdown in het begin dus een win-win. Maar, zoals je wel kunt denken: tussen al die familie- en werktijd vond ik geen tijd om te schrijven.

Naarmate de lockdown steeds langer duurde, begon de schrik er wat meer in te zitten. Financieel werd de situatie hoe langer hoe minder interessant – twee zelfstandigen enzo – dus nam ik een extra project aan. En nog één. Met deadlines die blijkbaar dichter bij elkaar, en bij die van het grote project waaraan ik al langer werk, lagen dan ik aanvankelijk dacht. Bovendien ging de praktijk van manlief weer open, wat financieel gezien wat meer ademruimte gaf, maar waardoor ik zelf weer wat meer voor de zorg van Leon moest instaan. De combo werken + mama-zijn was best zwaar: de werktijd die ik overdag ‘verloor’, haalde ik ’s avonds en in het weekend in. Van zodra Leon weer naar de crèche ging kwam er ietwat verbetering, maar vanaf dat moment kwamen alle deadlines plots héél erg dichtbij. Ik kon niet anders dan meer werkuren kloppen om alles tijdig (of iets wat op ‘tijdig’ lijkt) in te leveren, dus mijn 9-to-5 werd een 8-to-half-12. Soms 12, en één keertje zelf kwart voor 2. ’s Nachts, welteverstaan. Met heel wat onderbrekingen om Leon weg te brengen, het huis een minder hoog familie-Flodder-gehalte te geven, Leon weer op te pikken, zijn groentenpapjes te maken, en ga zo nog maar even door. De laatste twee maanden voor mijn verlof leefde ik op automatische piloot. Mijn dagen bestonden uit mama-zijn – werken – slapen. Resultaat: tegen de tijd dat mijn verlof zich aankondigde, was ik doodmoe. En ahja, geen blogtijd dus, hé.

De laatste weken waarin ik in die automatische-piloot-modus zat, bedacht ik dat het toch weer anders zou moeten. Leon heeft een goed ritme met drie dutjes per dag en een vaste bedtijd ’s avonds, en bovendien wordt hij weer dagelijks opgevangen door zijn grootouders en in de crèche. Ik besloot dat ik tijdens mijn verlof – nu dus – mijn weekschema zou herbekijken. Ik zou weer vaste werktijden inplannen, en ik zou snoeien in mijn freelance-uren om meer tijd te maken voor andere dingen: kinderboeken schrijven, de webshop van Plan Mama verder uitbouwen, administratie (jippie …) – maar ook voor meer Marlies-dingen zoals het weer oppikken van mijn blog. Want dat laatste heb ik toch gemist. Gewoon schrijven wat ik denk, zonder opdracht, zonder een minimum of maximum aantal woorden, zonder deadline. Met zelfs hier en daar een taalfoutje omdat het beter klinkt of leuker staat. Heer-lijk.

Meer Marlies-dingen dus. Working on it. Deze week vul ik mijn nieuwe weekplan helemaal verder in, om het dan nog heel even aan de kant te leggen. Eerst genieten van familie-tijd tijdens de verlofdagen die nog op de planning staan en van heerlijke, ongeplande blogtijd wanneer het me uitkomt. Feels good to be back …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.